SteelConnection designKnowledge baseIS (India)Connection

การตรวจสอบตามมาตรฐานของสลักเกลียวอัดแรงล่วงหน้าตามมาตรฐานอินเดีย

บทความนี้มีให้บริการใน

แปลโดย AI จากภาษาอังกฤษ

สลักเกลียวอัดแรงล่วงหน้าได้รับการตรวจสอบสำหรับความต้านทานการลื่นไถลจากแรงเฉือน และการรวมกันของแรงดึงและแรงเฉือน

ความต้านทานการลื่นไถล

ความต้านทานการลื่นไถลของสลักเกลียวอัดแรงล่วงหน้าได้รับการตรวจสอบตาม IS 800, Cl. 10.4.3:

$V_{sf} \le V_{dsf}$

โดยที่:

$V_{dsf} = V_{nsf} / \gamma_{mf}$ – ความสามารถรับแรงเฉือนในการออกแบบของสลักเกลียวตามการลื่นไถลสำหรับการเชื่อมต่อแบบแรงเสียดทาน
$V_{nsf} = \mu_f n_e K_h F_0$ – ความสามารถรับแรงเฉือนตามชื่อของสลักเกลียวตามการลื่นไถลสำหรับการเชื่อมต่อแบบแรงเสียดทาน
$\mu_f$ – สัมประสิทธิ์แรงเสียดทาน (ค่าการลื่นไถล) ตามที่ระบุใน IS 800, Table 20; แก้ไขได้ใน Code setup
$n_e = 1$ – จำนวนพื้นผิวสัมผัสที่มีประสิทธิภาพที่ให้ความต้านทานแรงเสียดทานต่อการลื่นไถล; แต่ละระนาบแรงเฉือนได้รับการตรวจสอบแยกกัน
$K_h$ – ตัวประกอบสำหรับรูสลักเกลียว; $K_h = 1.0$ สำหรับตัวยึดในรูมาตรฐาน, $K_h = 0.85$ สำหรับตัวยึดในรูขนาดใหญ่และรูร่องสั้น, $K_h = 0.7$ สำหรับตัวยึดในรูร่องยาว
$\gamma_{mf}$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับสลักเกลียว – แบบแรงเสียดทาน – IS 800, Table 5, $\gamma_{mf}=1.10$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงใช้งาน, $\gamma_{mf}= 1.25$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงสูงสุด; แก้ไขได้ใน Code setup
$F_0 = A_n f_0$ – แรงดึงสลักเกลียวขั้นต่ำ (แรงพิสูจน์) ณ เวลาติดตั้ง
$A_n$ – พื้นที่หน้าตัดรับแรงดึงสุทธิของสลักเกลียว
$f_0 = 0.7 f_{ub}$ – ความเค้นพิสูจน์

ความสามารถรับแรงหลังการลื่นไถล (IS 800, Cl. 10.4.4) ควรได้รับการตรวจสอบโดยการเปลี่ยนประเภทสลักเกลียวจากแรงเสียดทานเป็นแบบรับแรงกด – ปฏิสัมพันธ์ระหว่างแรงดึงและแรงเฉือนสำหรับความสามารถรับแรงในการออกแบบที่แรงสูงสุด

ความสามารถรับแรงดึงของสลักเกลียว

สลักเกลียวที่รับแรงดึงที่มีตัวประกอบได้รับการตรวจสอบตาม IS 800, Cl. 10.3.5:

$T_f \le T_{df}$

โดยที่:

$T_{df} = T_{nf} / \gamma_{mf}$ – ความสามารถรับแรงดึงในการออกแบบของสลักเกลียวแบบแรงเสียดทาน
$T_{nf} = \min \{ 0.9 f_{ub} A_n, \, f_{yb} A_s (\gamma_{mf} / \gamma_{m0}) \}$ – ความสามารถรับแรงดึงตามชื่อของสลักเกลียวแบบแรงเสียดทาน
$f_{ub}$ – กำลังดึงประลัยของสลักเกลียว
$f_{yb}$ – กำลังครากของสลักเกลียว
$A_n$ – พื้นที่หน้าตัดรับแรงดึงสุทธิของสลักเกลียว
$A_s$ – พื้นที่หน้าตัดที่แกนสลักเกลียว
$\gamma_{mf}$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับสลักเกลียว – แบบแรงเสียดทาน – IS 800, Table 5, $\gamma_{mf}=1.10$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงใช้งาน, $\gamma_{mf}= 1.25$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงสูงสุด; แก้ไขได้ใน Code setup
$\gamma_{m0} = 1.1$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับความต้านทานที่ควบคุมโดยการครากตัว – IS 800, Table 5; แก้ไขได้ใน Code setup

แรงงัดถูกกำหนดโดยการวิเคราะห์ไฟไนต์เอลิเมนต์และรวมอยู่ในแรงดึง

สลักเกลียวแบบแรงเสียดทานที่รับแรงเฉือนและแรงดึงรวมกัน

สลักเกลียวที่ต้องต้านทานทั้งแรงเฉือนในการออกแบบและแรงดึงในการออกแบบในเวลาเดียวกันต้องเป็นไปตาม IS 800, Cl. 10.3.6:

$\left( \frac{V_{sf}}{V_{df}} \right)^2 + \left( \frac{T_{f}}{T_{df}} \right)^2 \le 1.0$

โดยที่:

$V_{sf}$ – แรงเฉือนที่มีตัวประกอบที่กระทำที่แรงในการออกแบบ
$V_{df}$ – กำลังรับแรงเฉือนในการออกแบบ
$T_f$ – แรงดึงที่มีตัวประกอบที่กระทำจากภายนอกที่แรงในการออกแบบ
$T_{df}$ – กำลังรับแรงดึงในการออกแบบ

การตรวจสอบตามมาตรฐานของสลักเกลียวอัดแรงล่วงหน้าตามมาตรฐานอินเดีย

บทความนี้มีให้บริการใน

แปลโดย AI จากภาษาอังกฤษ

ความต้านทานการลื่นไถล

$V_{sf} \le V_{dsf}$

โดยที่:

$V_{dsf} = V_{nsf} / \gamma_{mf}$ – ความสามารถรับแรงเฉือนในการออกแบบของสลักเกลียวตามการลื่นไถลสำหรับการเชื่อมต่อแบบแรงเสียดทาน
$V_{nsf} = \mu_f n_e K_h F_0$ – ความสามารถรับแรงเฉือนตามชื่อของสลักเกลียวตามการลื่นไถลสำหรับการเชื่อมต่อแบบแรงเสียดทาน
$\mu_f$ – สัมประสิทธิ์แรงเสียดทาน (ค่าการลื่นไถล) ตามที่ระบุใน IS 800, Table 20; แก้ไขได้ใน Code setup
$n_e = 1$ – จำนวนพื้นผิวสัมผัสที่มีประสิทธิภาพที่ให้ความต้านทานแรงเสียดทานต่อการลื่นไถล; แต่ละระนาบแรงเฉือนได้รับการตรวจสอบแยกกัน
$K_h$ – ตัวประกอบสำหรับรูสลักเกลียว; $K_h = 1.0$ สำหรับตัวยึดในรูมาตรฐาน, $K_h = 0.85$ สำหรับตัวยึดในรูขนาดใหญ่และรูร่องสั้น, $K_h = 0.7$ สำหรับตัวยึดในรูร่องยาว
$\gamma_{mf}$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับสลักเกลียว – แบบแรงเสียดทาน – IS 800, Table 5, $\gamma_{mf}=1.10$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงใช้งาน, $\gamma_{mf}= 1.25$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงสูงสุด; แก้ไขได้ใน Code setup
$F_0 = A_n f_0$ – แรงดึงสลักเกลียวขั้นต่ำ (แรงพิสูจน์) ณ เวลาติดตั้ง
$A_n$ – พื้นที่หน้าตัดรับแรงดึงสุทธิของสลักเกลียว
$f_0 = 0.7 f_{ub}$ – ความเค้นพิสูจน์

ความสามารถรับแรงดึงของสลักเกลียว

สลักเกลียวที่รับแรงดึงที่มีตัวประกอบได้รับการตรวจสอบตาม IS 800, Cl. 10.3.5:

$T_f \le T_{df}$

โดยที่:

$T_{df} = T_{nf} / \gamma_{mf}$ – ความสามารถรับแรงดึงในการออกแบบของสลักเกลียวแบบแรงเสียดทาน
$T_{nf} = \min \{ 0.9 f_{ub} A_n, \, f_{yb} A_s (\gamma_{mf} / \gamma_{m0}) \}$ – ความสามารถรับแรงดึงตามชื่อของสลักเกลียวแบบแรงเสียดทาน
$f_{ub}$ – กำลังดึงประลัยของสลักเกลียว
$f_{yb}$ – กำลังครากของสลักเกลียว
$A_n$ – พื้นที่หน้าตัดรับแรงดึงสุทธิของสลักเกลียว
$A_s$ – พื้นที่หน้าตัดที่แกนสลักเกลียว
$\gamma_{mf}$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับสลักเกลียว – แบบแรงเสียดทาน – IS 800, Table 5, $\gamma_{mf}=1.10$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงใช้งาน, $\gamma_{mf}= 1.25$ หากความต้านทานการลื่นไถลออกแบบที่แรงสูงสุด; แก้ไขได้ใน Code setup
$\gamma_{m0} = 1.1$ – ตัวประกอบความปลอดภัยบางส่วนสำหรับความต้านทานที่ควบคุมโดยการครากตัว – IS 800, Table 5; แก้ไขได้ใน Code setup

แรงงัดถูกกำหนดโดยการวิเคราะห์ไฟไนต์เอลิเมนต์และรวมอยู่ในแรงดึง

สลักเกลียวแบบแรงเสียดทานที่รับแรงเฉือนและแรงดึงรวมกัน

$\left( \frac{V_{sf}}{V_{df}} \right)^2 + \left( \frac{T_{f}}{T_{df}} \right)^2 \le 1.0$

โดยที่:

$V_{sf}$ – แรงเฉือนที่มีตัวประกอบที่กระทำที่แรงในการออกแบบ
$V_{df}$ – กำลังรับแรงเฉือนในการออกแบบ
$T_f$ – แรงดึงที่มีตัวประกอบที่กระทำจากภายนอกที่แรงในการออกแบบ
$T_{df}$ – กำลังรับแรงดึงในการออกแบบ