Artykuł przedstawia badania dotyczące zaawansowanej analizy stateczności usztywnień w stalowych połączeniach konstrukcyjnych. Usztywnienia są analizowane metodą komponentową opartą na metodzie elementów skończonych (CBFEM). Aby uniknąć lokalnego wyboczenia smukłych blach w CBFEM, zaproponowano procedurę projektowania i zweryfikowano ją na badawczym modelu elementów skończonych (RFEM). RFEM jest analizowany za pomocą materiałowo i geometrycznie nieliniowej analizy elementów skończonych z imperfekcjami. Zaproponowano zastosowanie kombinacji materiałowo nieliniowej analizy bez imperfekcji z analizą wyboczeniową w CBFEM.
Weryfikację przedstawiono na przykładzie usztywnienia środnika w spawanym połączeniu ramy portalowej. Usztywnienie jest analizowane numerycznie, nośności i obciążenia krytyczne są wyznaczane w RFEM i CBFEM, a wyniki są porównywane. Analiza numeryczna ilustruje wpływ grubości usztywnienia na nośność połączenia. Przeprowadzono badanie wrażliwości siatki i zalecono optymalną liczbę elementów wzdłuż szerokości usztywnienia.