Z przestrzennego modelu statycznego przekroje stalowe i geometrie węzłów przeznaczone do weryfikacji zostały przeniesione bezpośrednio do IDEA StatiCa, co znacznie ułatwiło wprowadzanie danych.
Jedynie siły wewnętrzne zostały wprowadzone ręcznie w celu minimalizacji nakładu obliczeniowego.
Trudności statyczne połączeń polegały na łączeniu do siedmiu elementów w węźle, z częściowo cienkościennymi przekrojami zamkniętymi i stale zmieniającymi się kątami połączeń.
Dotyczyło to w szczególności kratownicy o długości 115 m i masie 110 ton, znajdującej się nad trybuną południową, którą ze względu na ogromne wymiary należało wstępnie zmontować na miejscu budowy jako konstrukcję śrubową. Następnie została ona podniesiona w jednym kawałku na dwie betonowe podpory, aby uniknąć konieczności stosowania kosztownych konstrukcji pomocniczych.
